Isaac Qetelo

Daar onder golfplaten daken
jullie verweesd-zijn gezien, jullie namen
gehoord, zo mooi zwart al van zichzelf.

Vriendschap gevoeld
in jullie zwarte handen,
oogwit ontmoet dat mij ontroerde.

In jullie families ervaren
hoe geluk wordt afgemeten
aan of het leven je lukt.

Terug in mijn witte thuisland
wat steuntjes in de rug op mij genomen,
voor jou, Isaac Qetelo,
daar in die verre Drakensbergen.

Maar nee,
jij vindt het heel begrijpelijk
dat jouw vader geen koe verkoopt
om jouw studie te betalen.
Want ja,
ook jij wilt straks ooit
een lobola in aanzien te bieden
hebben voor een geschikte vrouw.

Tja, innemende en intelligente Isaac,
jij wilt, bij al mijn wikken en wegen hier,
een vrouw vangen daar met een koe
en mij hiervoor laten betalen.

Kijk, daar word ik weer niet zo gelukkig van.
Of ben ik nu naar jouw idee wat al te blank?