een ijsje op zijn tijd

Kleurige ijsbolletjes
onder de hoede van een parasolletje,
kijken vanuit hun glas
naar een zonnige buitenwereld.

Een krap cleane spreekkamer even later
kraakt onder onverhoeds carcinome woorden,
en dompelt ons verweesd in flarden
jagende angst voor alsjeblieft het is niet waar.

Witte agenda’s nemen ons over,
alle begrip en aandacht, dwingend niettemin.
We leven in die agenda’s, worden geleid langs opties,
kiezen voor een route zonder de weg te kennen.

Een waardig warm-weke borst van
sierlijkheid, opwinding en vertroosting,
wordt geofferd, met slechts een coupevorm en retour.
De dreiging is voorbij, het leven blijft.

Wel nog even een traject preventies,
chemokuren, het hoofd gekaald, hoe nu getooid.
Fysio tegen vertaaiing, moraal tegen uitputting.
Hormoonpillen, jaren nog, tegen misschien eventueel.

Een ijsje op z’n tijd, parasolletje erop, op een terras,
bedenken we als tegengas, nu soms.
Leven herneemt zich, aarzelende agenda’s,
waakzaam als we zijn op die gadverdammese gluiperd.